खिडकी

दर महिन्याच्या बावीस तारखेला मासिक उपक्रमाअंतर्गत शब्दवेल साहित्य समुहात मी बिल्लोरीकिरण या शीर्षकाअंतर्गत मी कथा लिहायला सुरूवात केली . माझे स्नेही श्री. प्रवीणजी बोपुलकर शब्दवेल समूह प्रमुख यांना मी माझा मनोदय सांगितला तसे त्यांनी लगेच " ताई , लिहा ना समूहासाठी , दैनिक , साप्ताहिक , मासिक तुम्हांला जसे जमेल तसे कथा , कविता ,... Continue Reading →

गंध मैत्रीचा

घाडगे आजोबा रोज सकाळी पूजेसाठी परसबागेतील फुलं काढायचे. मुखी हरिनाम आणि दुसरीकडे पटापट फुलं काढून तबकात ठेवायचे. रंगीबेरंगी, नाजूक अशी उमललेली टवटवीत फुलं पाहूनच कसं तजेलदार वाटायचं. आजोबा रोज फुलं काढून त्यांच्यावर पाण्याचा हबका मारून ठेवायचे आणि थोड्या वेळाने पूजा करायचे. पण त्या दिवशी काही तरी वेगळं घडलं. काय झालं कळायला काहीच मार्ग नव्हता. पण... Continue Reading →

ऋतूची कार्यतत्परता

   आज ऑफिसला उशीर झाला होता. सीमा घाईने स्वतःची नि मुलांच्या शाळेची तयारी करत होती. आनंद नेहमीप्रमाणे टूरवर गेला होता. महिन्यातून पंधरा दिवस तो टूरवरच असायचा. त्यामुळे घराची सर्व जबाबदारी सीमालाच सांभाळावी लागत होती. मुले लहान असल्याने त्यांची शाळेची तयारी, गृहपाठ, प्रकल्प तीच पहात असे. शिवाय हल्ली तिच्या ऑफिसचे कामही खूप वाढले होते. बॉसने गेल्या... Continue Reading →

रथ

            आप्पासाहेब बिल्डिंगच्या खालच्या कट्यावर रथाची वाट पहात बसले होते. आज ते आणि त्यांचा मित्र वसंता त्यांच्या लाडक्या नानाला भेटायला जाणार होते. या सर्व मित्रांना 'रथ' ही पर्वणीच ठरली होती. खरंतर आप्पांच्या घरी दोन मर्सिडीज होत्या. लोक त्यांना म्हणतही 'घरच्या एवढ्या गाड्या सोडून तुम्ही तुमच्या रथातून काय सगळीकडे फिरता ?... Continue Reading →

तहान

     करुणा निकेतन क्रेशच्या पायर्‍या उतरून जस्मीन खाली आली आणि पाठोपाठ क्रेशमधील सारी जणही आली. गेटपर्यंत. तिला निरोप द्यायला. गेटच्या बाहेर सुनीता केव्हाची टॅक्सी थांबवून उभी होती. जस्मीनचे पाय मात्र तिथून निघता निघत नव्हते. पावले काशी जडशीळ झाली होती. क्रेशच्या दृष्टीने आत्ताचा क्षण ऐतिहासिक महत्वाचा होता. पंचवीस वर्षापूर्वी क्रेशने आपल्यात सामावून घेतलेली छोटी चिमखडी... Continue Reading →

मूठ माती

ओबड-धोबड खाचखळग्याचा रस्ता कापत गाडी पुढे धावत व्हंती. गाडीत निपचिप शरीराचीवळकुंडी करून पडलेल्या पमानं डोळे गच्च मिटले असले तरी गाडीच्या प्रत्येक गचक्यासरशी तिच्या आयुष्यातला एक एक गचका त्या गाडी सारखाच डोळ्यासमोर हेलकावे घीत व्हंता. खड्ड्यांनीच भरलेल्या आपल्या आयुष्याचा रस्ता आता तुडवायला नकं झालंय… पण ही माणसं का घीऊन चालले असतील? जगानं अव्हेरलेल्या जीवाला जवळ करणारी... Continue Reading →

हा माझा मार्ग एकला

बाकीच्या शिष्यमंडळींसोबत भानूदास पण चालत होता, चालता चालता त्याला ओळखीचं गाव दिसलं. खरंतर या गावात त्याला अजिबात जायचं नव्हतं, बाकीच्या शिष्यबंधूंना त्यांनी तसं सांगून पण पाहिलं, पण त्यांना ज्या ठिकाणी जायचं होतं तिथं जाताना त्या गावातून जाणं गरजेचंच होतं, दुसरा मार्ग नव्हता. अखेर नाईलाजाने तो त्या गावात शिरला.गावात शिरताच त्याला सर्व आठवणी आल्या. दुपारी जेवणाची... Continue Reading →

खुमखुमी

ग्रामपंचायतीची निवडणूक जाहीर झाली. तसं आमच्या डोंगरवाडीचं वातावरण नेहमीसारखं तापू लागलं. भावकी, आळी, नातंगोतं अन् खाजगी देणघेणं अशा संबंधातून सरळ सरळ गावाचं दोन तुकडं झालं. शेतात खुरपणीला जाणाऱ्या बायकाही आपल्याच पार्टीच्या माणसाकडं जावू लागल्या.गावातला नासका नारळ म्हंजी सदा काळतोंडे. तसं गावात काळतोंड्याचं एकच घर, पण त्याच्या घरचा एक मेंबर ठरलेलाच असायचा. प्रत्येक निवणुकीत दोनच पॅनल.... Continue Reading →

सय

बदली झाल्याची वार्ता ऐकली आणि मी सुन्न झाले. चांगल्या शहरातून छोट्या तालुक्याच्या गावाला बदली होण्याचे काय दुःख असते ते बदलीवाल्यांनाच ठाऊक !एका रविवारी संध्याकाळी आम्ही त्या गावात दाखल झालो. आदिवासीच भाग. त्यांचेच छोटे छोटे घरं. रस्ते नाहीच. लहानशी बाजारपेठ. ह्यामुळे प्रथमदर्शनी तरी त्या गावाबद्दल मत वाईट झाले. शहरातील स्वच्छ मोठे रस्ते, उंच इमारती, आम्ही रहात... Continue Reading →

पुनर्जन्म

 आज सेंट्रल पार्क मध्ये एका कलाकाराच्या पेंटिग्स चं एग्झिबीशन भरलं हाेतं. "रेवाही आपल्या ५ वर्षाच्या मुलीला रुताला घेऊन पेंटिग्स बघायला आली" हाेती. एकापेक्षा एक सुंदर सुंदर चित्र हाेती तिथे पण "रेवाची "नजर एका पेंटिंग वर स्थिर झाली. एक साधा ड्रेस परिधान केलेली तरुणी, तिच्या समाेर एक लाल कुडता घातलेल्या तरूणाच्या कपाळाला  "ती" कुंकू लावतेय असं... Continue Reading →

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

Create your website with WordPress.com
सुरु करूया