अवघा रंग एकच झाला….!

प्राजक्ता रुद्रवार

“मम्मा…मला पण लिपस्टिक लावायची.. टिकली पण…”छोट्या सलोनीचा हट्ट सुरु होता. नेहमी साध्या सिंपल रहाणारया वंदनाला असं लिपस्टिक लावताना पाहुन सलोनीलाही आज सगळं हवं होत. वंदनानेही हसत तिच्या हातात टिकल्यांचे पाकिट दिले. रंगीबेरंगी टिकल्या पहाताच सलोनीचे डोळे मस्त चकाकले. तिचे ते रुप डोळ्यात साठवताना वंदनाला भुतकाळ आठवला.

त्यादिवशी आँफिसमधुन घरी येताना नेमकी गाडी बिघडली. बरेचदा किक मारुनही गाडी सुरु होत नव्हती. तसं तर घर जवळ होतं तरी गाडी ओढत नेणं शक्य नव्हतं. त्यात पावसाच्या हलक्या सरी सुरु झाल्यामुळे वंदनाची त्रेधा उडाली होती. शेवटी रस्त्याच्या लगत एका झाडाखाली गाडी बाजुला घेऊन कुठे काही मदत मिळेल का हे पहात असताना मागुन आवाज आला,”मी काही मदत करु शकतो का?…”.
तिने मागे वळुन पाहिले तर तिच्याच वयाचा एकजण विचारत होता. ती मानेनेच हो म्हणत बाजुला सरकली. त्याने दोन तीनदा किक मारली आणि गाडी सुरु झाली.एखाद्या लहान मुलीसारखा तिच्या चेहरयावर आनंद दिसत होता.
पटकन “थँक्यु…”म्हणत तिने त्याच्याकडे बघुन स्मितहास्य केले.ते पाहुन हसत त्याने डोळ्यांनीच वेलकम म्हंटले व तो निघाला. ती पण आधीच उशीर झालाय म्हणत घराच्या दिशेने निघाली.

दुसरयादिवशी सकाळी गाडी सुरु करताना तिला कालच्या प्रसंगाची आठवण आली. अन तो आठवुन गेला. नाव नाही गाव नाही माहीत पण वेळेवर कामी आला हा खुप असे स्वत:शीच म्हणत तिने गाडी सुरु केली.
संध्याकाळी आँफिसमधुन येताना नेमका लिफ्टमधे तो तिला दिसला. तिला आश्चर्य वाटले हा इथे कसा. त्याने ओळखीने स्माईल दिली तशी ती पण हसली. घरी आल्यावर समोरच्या टेरेसवर त्याला पाहिल्यावर तिला आठवले की हो, मागच्याच आठवड्यात समोर कोणीतरी रहायला आलेत म्हणाल्या होत्या कामवाल्या मावशी.

दुसरया दिवशी रविवारची सुट्टी म्हणुन ती बागकाम काढुन बसली होती. सकाळचा पेपर वाचायला घेऊन तो टेरेसवर आला तर नेमकी त्याला समोरच्या टेरेसवर ती दिसली. एकदम साधी रहाणी होती तिची,गळ्यात चेन सारखे काही तरी,कानात नाजुकसे डुल,एका हातात बांगडी,छोटीशी काळपट टिकली असा साधासा पेहराव होता. लिपस्टिक काजळ काहीही नाही तरीही खुपच आकर्षक दिसत होती ती. तिच्या चेहरयावर कोमलतेचे भाव होते. मातीत हात घालुन बसलेल्या तिला तो आपल्याकडे बघतोय हे कळले देखिल नव्हते.
पुढे सोसायटीतील कार्यक्रमांमधे,कधी वाँकिंगला, कधी टेरेसवर तशी नजरभेट होत असे. कुठेतरी स्वत:त स्वत:ला गुरफटुन घेतलेली ती समोरासमोर दिसल्यास स्माईल देत असे. पण संवाद असा कधी घडला नव्हता. त्यानेही आपणहुन बोलायचा प्रयत्न केला नव्हता.

आज सोसायटीच्या महिलांनी हळदी कुंकु करायचे ठरवले होते. तो आँफिसमधुन आला तेव्हा खाली काही तरी लगबग सुरु असलेली त्याला दिसली. नेमकी ती पण तेव्हाच घरी येत होती. खाली लाँबीमधे सगळ्याजणी एकमेकींना हळदी कुंकु लावत होत्या. गप्पा गोंधळ बायकांचे हसण्याचे आवाज येत होते.
“अगं वंदना ये ना…”कोणीतरी आवाज दिला.
“नाही गं…तिला कसे काय घेता येणार हळदी कुंकु आहे…”पटकन कोणीतरी म्हणलं.
आपण काही ऐकलंच नाही असं दाखवत ती आत निघुन गेली व तिने लिफ्ट काँल केली. पण लिफ्ट सुरु झाल्या बरोबर आपल्या अश्रुंना मात्र ती रोखु शकली नाही. लिफ्टमधे ते दोघेच होते. त्याने खिशातुन रुमाल काढुन समोर देताच तिने तो घेतला व डोळे पुसले.

काही क्षणात त्यांचा सहावा मजला आल्यामुळे दोघेही लिफ्टमधुन बाहेर आले. तिने त्याच्याकडे बघुन थँक्यु म्हणले. त्याने मान हलवली व विचारले,”काँफी घेऊयात…छान बनवतो मी…”
ते ऐकुन ती मनापासुन हसली व म्हणाली,”मी पण छान बनवते हा काँफी…”
“पण माझ्या हातची सर येणार नाही बघा…”तिला हसलेली पाहुन तो म्हणाला.
“चला बघुयात कोण छान बनवतं काँफी आज…”असं म्हणत तिने तिच्या घराचं लाँक उघडलं. त्याला बसा म्हणत ती पाणी आणायला आत गेली. तिने खुपच आकर्षक पद्धतीने घर सजवलं होत. प्रत्येक वस्तुमधे तिची कलात्मक नजर दिसत होती. बाजुच्या मोकळ्या भिंतीवर एका तरुण माणसाचा हार घातलेला फोटो लावला होता.
“राजीव…माझा नवरा…सैन्यात होता…दोन वर्षांपुर्वी सीमेवर लढाईत शहिद झाला…”हे सांगताना तिचे डोळे भरुन आले होते.त्याला गलबलुन आलं.
“साँरी…”तो म्हणाला.
“इट्स ओके…सवय झालिये आता…अश्रुच येत नाहीत आताशा…जरा हळदी कुंकुचे ऐकुन वाईट वाटले…आज राजीव असता तर मीही मस्त तयार होऊन गेले असते असं वाटुन गेलं…चुक आहे असं वाटणं,मला हे माहितं आहे…”ती खाली नजर ठेवुन म्हणाली.
“नाही..काही चुक नाहिये असं वाटण्यात…”तो पटकन बोलुन गेला.
“अहो तीन वर्षांच्या मुलीची विधवा आई आहे मी…मला असं वाटता कामा नये…”हे बोलताना तिचे डोळे पुन्हा पुन्हा भरुन येत होते. त्याला गलबलुन आलं.कसाबसा आवंढा गिळत त्याने तिचे डोळे पुसले व तो दार उघडुन तसाच निघुन गेला….एक शब्दही न बोसता….तिला खुपच आश्चर्य वाटलं त्याच्या ह्या वागण्याचं. पण काय म्हणुन विचारणार त्याला आपण,असा का वागलास म्हणुन …ती गप्पच बसली.

दुसरया दिवशीआँफिस मधुन घरी आल्यावर दारावर एक चिठ्ठी लावलेली तिला दिसली.

“वंदना…
तुला आश्चर्य वाटले असेल किंवा खुप रागही आला असेल …मी काल असा तुझ्याशी एकही शब्द न बोलता निघुन गेलो …त्याबद्दल आधी मी तुझी माफी मागतो. साँरी…काय माहिती तुझ्या डोळ्यातला तो एकटेपणा बघुन खुप वाईट वाटलं. कुठेतरी हेल्पलेस फिल झालं.

कालपासुन सगळा विचार करुन पाहिल्यावर कळलं की असं का झालं तर मी प्रथमदर्शनी तुला पहाता तुझ्या प्रेमात पडलो आहे. पण ते बोलायला, व्यक्त करायला, एकमेकांना जाणुन घ्यायला वेळच मिळाला नाही आणि अचानक कालचा हा प्रसंग घडला. तुझ्या भुतकाळाबद्दल मला काहीच माहीती नव्हतं. त्यामुळे एकदम भावुक होऊन उठुन गेलो. पण आज तु जशी आहेस तशीच मला हवी आहेस आणि आपल्या छोट्या बाळासह..आपण दोघं जोडीने संसार करु शकतो.
मला कळतंय, तुझ्यासाठी हे सगळं अचानक आहे. त्यामुळे लागेल तितका वेळ घेऊन विचार व सांग. सोबत माझी सगळी सविस्तर माहिती पाठवत आहे, तीही वाचुन घे…

खरं सांगु…आजपर्यंत मी रंगाला विशेष महत्व देत नव्हतो पण कालच्या हळदी कुंकवाच्या प्रसंगातुन कळले की काळ्या,लाल रंगाच स्त्रीच्या आयुष्यात काय महत्व आहे.

वंदना…माझ्या नावाच कुंकु लावशील का गं तु??..”
सदैव तुझ्या उत्तराच्या अपेक्षेत…

-समीर

वंदनाला आपण काय वाचतोय हे क्षणभर कळलंच नाही. डबडबत्या डोळ्यांना समोरचे अक्षर दिसत नव्हते.

आणि आजही हे सगळे आठवताना तिचे डोळे भरुन आले. पण तेवढ्यात आरशातुन आपल्या मागे उभा राहुन तिच्याकडे एकटक बघणारा समीर तिला दिसला. लाल टिकली,भांगात कुंकु, लिपस्टिक, काजळ लावुन अजुनच सुंदर दिसणारया वंदनाकडे बघत त्याने तिच्या कपाळावर ओठ टेकवले.

तेवढ्यात “पप्पा…आता माझी पण पप्पी घ्या ना…”म्हणत सलोनी कधी त्याच्याजवळ उभी येऊन ठेपली दोघांनाही कळले नाही. वंदनाला एकदम लाजल्यासारखे झाले. समीरने हसत,”ये ग माझी राणी..” म्हणत सलोनीला उचलुन कडेवर घेतले व तिच्या गालावर ओठ टेकले.

त्यांच्याकडे बघत वंदनाला वाटले,अवघा रंग एकच झाला….

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  बदला )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  बदला )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

Create your website with WordPress.com
सुरु करूया
%d bloggers like this: